| คำนามเฉพาะ | Last West Wind of Amphoreus | |
| ระดับความหายาก | ||
| ประเภท | รีลิกส์, Planar Sphere | |
| ที่มา | สกัดจักรวาลประดับใน “จักรวาลต่างมิติ” “เครื่องผสานสารพัดประโยชน์” – ผสานรีลิกส์ | |
| เซ็ตรีลิกส์ | เซ็ตเอฟเฟกต์ | 2 ชิ้น: อัตราคริติคอลของผู้สวมใส่ เพิ่มขึ้น |
| เลเวลสูงสุด | 15 | |
| เนื้อเรื่องหลัก | สิ่งที่อยู่ใน Planar Sphere คือ บทหนึ่งจาก “ตามที่ฉันได้เขียนไว้” นั่นคือ “หน้าอันเป็นนิรันดร์” มันถูกเติมเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ ความอบอุ่นของสายลมตะวันตก… และตอนจบปลายเปิด |
| สารบัญ |
| ค่าสถานะ |
| Gallery |
| เนื้อเรื่องหลัก |
ค่าสถานะ
| ค่าสถานะพื้นฐาน | |
43.2% | |
43.2% | |
54% | |
38.88% | |
38.88% | |
38.88% | |
38.88% | |
38.88% | |
38.88% | |
38.88% | |
| ค่าสถานะรอง | |
203.22 ~ 228.62 ~ 254.03 | |
101.61 ~ 114.31 ~ 127.01 | |
101.61 ~ 114.31 ~ 127.01 | |
20.74% ~ 23.33% ~ 25.92% | |
20.74% ~ 23.33% ~ 25.92% | |
25.92% ~ 29.16% ~ 32.4% | |
12 ~ 13.8 ~ 15.6 | |
15.55% ~ 17.5% ~ 19.44% | |
31.1% ~ 34.99% ~ 38.88% | |
20.74% ~ 23.33% ~ 25.92% | |
20.74% ~ 23.33% ~ 25.92% | |
31.1% ~ 34.99% ~ 38.88% | |
Gallery
เนื้อเรื่องหลัก
| โลกนี้ไม่มีความสงบสุขอันเป็นนิรันดร์ แม้แต่รุ่งอรุณที่ Kephale แบกขึ้นมาก็ย่อมมอดดับ ความเป็นนิรันดร์นั้น ดำรงอยู่เพียงในความทรงจำอันอบอุ่น ในดินแดนนิรันดรที่เป็นเพียงหน้ากระดาษบางๆ มีความทรงจำทั้งหมดของวัฏจักรนิรันดร์กว่าสามสิบล้านชาติใน Amphoreus หลับใหลอยู่ วันวานอันไร้ที่สิ้นสุด ทับถมกันจนกลายเป็นวันพรุ่งนี้ที่ไม่สิ้นสุด มันคือสรวงสวรรค์อันเงียบสงบ คือปลายทางของสายลมตะวันตก คือความทรงจำที่กำลังงอกเงยขึ้นมา ไม่มีพายุหิมะ ไม่มีลมหนาว ไม่มีฝนกระหน่ำอีกต่อไป ภายใต้เส้นขอบฟ้าสีกุหลาบ หาดทรายสีเงินล้วนเต็มไปด้วยกลีบดอกไม้ ผู้คนที่เคยถูกพัดพาจากไปพร้อมกระแสประวัติศาสตร์ ได้พบกับที่พำนักอันสงบสุข ในระหว่างเวลาว่างอันยาวนาน ผู้คนเริ่มสร้างสรรค์การเต้นรำที่ไม่เคยมีมาก่อน และเขียนบทละครที่ไม่เคยปรากฏขึ้นที่ไหน ณ สระอาบน้ำที่มีไอน้ำลอยอบอวล ผู้คนพูดคุยถึงวีรชน หมู่ดาว สงครามและผู้ลี้ภัย ราวกับนั่นเป็นเรื่องราวในอดีตอันไกลโพ้น พวกเขาต่างรำพึงถึงชีวิตอีกชาติที่พร่าเลือน พ่อครัวในปัจจุบันกลับเคยเป็นนักวิชาการในอดีต ผู้คนที่เคยเป็นคนแปลกหน้า บัดนี้กลับกลายเป็นคู่ชีวิต ผู้คนที่เคยถูกเรียกว่าผู้สืบสายโลหิตทองเหล่านั้น การเดินทางแห่งการสูญเสียของพวกเขา ได้มาถึงจุดสิ้นสุด ณ ที่แห่งนี้ ดวงตาของผู้ถักทอทองคำ เก็บรักษาความงดงามไว้ได้อีกครั้ง มือทั้งสองของนักบุญหญิง ไม่ต้องแปดเปื้อนความเยือกเย็นของความตายอีกต่อไป จอมโจรผู้ปราดเปรียวจะได้ออกวิ่งเพื่อความสุขเท่านั้น ผู้เยียวยาก็ไม่จำเป็นต้องหลั่งน้ำตาเพื่อคนป่วยอีกแล้ว ผู้สืบบัลลังก์แห่ง Kremnos จะได้สัมผัสถึงความอบอุ่นของบ้าน เช่นเดียวกับเด็กหนุ่มผมขาวแห่ง Elysiae ที่ยังจดจำไฟสงครามที่แผดเผาบ้านเกิดได้ขึ้นใจ แต่เมื่อตื่นขึ้นจากความฝันครั้งใหญ่ พ่อแม่กลับมาลูบศีรษะพลางวัดส่วนสูงของตัวเขา บางครั้ง พวกเขาก็เดินผ่านทางแยกของกลางวันและกลางคืน ดาราจักรอันเจิดจรัสเบื้องหน้า ดูราวกับสามารถเอื้อมมือไปสัมผัสได้ ปราชญ์แห่งลานพฤกษ์มักจะใช้เวลาอยู่ที่นี่เพื่อสังเกตการณ์ เด็กน้อยผมแดงก็ชอบจินตนาการว่า ดาวตกคือรถไฟที่กำลังวาร์ป หากมีงานเทศกาล ผู้ขับขานแห่งมหาสมุทรก็จะขับร้อง เรื่องราวการผจญภัยของผู้มาเยือนนิรนาม ส่วนนักปกครองที่ถูกเรียกขานว่า "จักรพรรดินี" ยามที่ทอดสายตามองดูโลกอันห่างไกลนั่น ก็มักจะยกจอกน้ำอมฤตอวยพรให้แก่วีรชนเสมอ... เมล็ดพันธุ์แห่งอนาคตยังไม่ทันงอกเงย กลีบดอกไม้ร่วงโรยแห่งอดีต ก็ได้ปูเป็นทะเลบุปผาอันอบอุ่นแล้ว ในช่วงเวลาหนึ่งของการท่องไปในห้วงจักรวาล ผู้มาเยือนนิรนามอาจจะรู้สึกได้ถึงสายตาที่คาดหวัง สักวันหนึ่งหน้าอันเป็น "นิรันดร์" ที่ติดอยู่บนปีกแห่งการ "บุกเบิก" นี้ อาจจะมีโอกาสได้พลิกไปสู่บทใหม่ ส่วนเรื่องที่เหล่าเพื่อนเก่าไม่เคยได้เอ่ยปาก ผู้มาเยือนนิรนามล้วนเข้าใจดี "...และเธอ(นาย) จะนำเรื่องราวของพวกเรา ก้าวเดินไปสู่วันพรุ่งนี้" |

goddamn hoyo wanna make us pay for new characters forever😭😭😭